CHARAKTERYSTYKA:
Kelpie jest niezwykle czujny, gorliwy, wysoce inteligentny, o łagodnym uległym usposobieniu i niemal niewyczerpanej energii wierny i obowiązkowy, pełen poświęcenia w pracy Na naturalny wrodzony instynkt, zdolności do pracy z owcami zarówno w otwartym terenie jak i w ogrodzeniu.
Każde odchylenie budowy i temperamentu psa roboczego musi być uważane za wadę.
GŁOWA:
proporcjonalna do wielkości psa, czaszką lekko zaokrąglona., szeroka między uszami, profil czoła prosty, guz potyliczny wystający. Policzki nie są wystające, ku przodowi są zaokrąglone. Przednia część " głowy o czystej rzeźbie". Kufa raczej krótka niż czaszka. Wargi ściśle przylegające, bez fafli. Kolor wierzchołka nosa zgodny z maścią psa. Ogólny kształt głowy raczej lisi, złagodzony przez migdałowe oczy.
UZĘBIENIE:
zęby powinny być zdrowe, mocno i równo rozmieszczone, zgryz nożycowy.
OCZY:
migdałowego kształtu, średniej wielkości O wyrazie gorliwym i inteligentnym. Barwa oczu brązowa, harmonizująca z maścią psa. U psów błękitnych dopuszczalny jaśniejszy kolor oka.
USZY:
ostre, sterczące, o ostrych czubkach. Skóra delikatna, ale mocna U podstawy szeroko osadzone na czaszce, z tendencją na zewnątrz, na brzegu lekko wygięte na zewnątrz, umiarkowanej wielkością Wewnętrzna część małżowiny dobrze pokryta włosem
SZYJA:
umiarkowanej długości, silna, lekko wysklepiona. Stopniowo przechodząca w barki, bez zaznaczonego podgardla, ma wyraźną kryzę.
KOŃCZYNY PRZEDNIE:
barki powinny być wyraźne, muskularne, ukośne, łopatki osadzone blisko kłębu (dobrze związane); Górna część ramienia powinna tworzyć z łopatką kąt prosty; Łokieć nie zwrócony na zewnątrz ani do wewnątrz Przedramię ma być muskularne, o mocnej choć drobnej kości. Widziane z przodu proste i równoległe. Widziane z boku, śródręcze powinno być lekko pochyłe dla zapewnienia elastyczności ruchów i zdolności do szybkich zwrotów.
TUŁÓW:
żebra bardzo sprężyste. Klatka piersiowa musi być raczej głęboka niż szeroka, z mocną linią górną, silne i mocno umięśnione lędźwie, słabizny widocznie zagłębione. Stosunek długości tułowia do wysokości w kłębie jak 10:9;
KOŃCZYNY TYLNE:
tył szeroki i silny, o zadzie raczej długim i spadzistym,
o dobrze kontowanych tylnych nogach i niskim stawie skokowym.
Oglądane z tyłu kończyny tylne od kolana do łapy są proste
i równoległe, niezbyt szeroko rozstawione ani niezbyt wąsko.
ŁAPY:
Okrągłe, mocne, o grubych opuszkach, zwartych, mocno wysklepionych palcach i krótkich, silnych pazurach.
OGON:
w spoczynku noszony w dół, nieznacznie zagięty; W ruchu i w podnieceniu może być uniesiony, ale pod żadnym pozorem nie może być zadarty poza linię pionową, przechodzącą przez nasadę ogona; Opatrzony wyraźną szczotką, osadzony na przedłużeniu linii zadu, sięga w przybliżeniu do stawu skokowego.
SZATA:
włos dwojakiego rodzaju, z gęstym krótkim podszerstkiem. Włos pokrywowy ściśle, płasko przylegający, prosty, twardy, dobrze chroni przed deszczem. Nieco dłuższy włos tworzy na udach rodzaj portek Na głowie, na przodzie ciała i na łapach włos jest krótki. Wzdłuż szyi nieco dłuższy włos tworzy kryzę. Na ogonie występuje szczotka. Zbyt długi lub zbyt krótki włos jest wadą. Przeciętnie włos na tułowiu powinien mieć 2 do 3 cm długości.
MAŚĆ:
czarna, czarno-brunatna, czerwona, czerwono-brunatna, płowa (sarnia) oraz błękitna.
|
